Pediatrische spasticiteit

Spasticiteit is een abnormale toename van de spierspanning.

Bij sommige kinderen worden de spieren:

• stijf;
• moeilijk te ontspannen;
• minder soepel.

Dit kan bepaalde bewegingen moeilijker maken, bijvoorbeeld:

• lopen;
• rechtop staan;
• de armen of handen gebruiken.

Spasticiteit houdt verband met een aandoening van de hersenen of het zenuwstelsel dat de bewegingen aanstuurt.

Dit kan gepaard gaan met verschillende situaties, met name:

• cerebrale parese;
• sommige neurologische aandoeningen;
• letsel dat voor, tijdens of na de geboorte is ontstaan.

De hersenen hebben dan meer moeite met het verzenden van signalen waarmee de spieren zich kunnen ontspannen.

Spasticiteit kan leiden tot:

• bewegingsmoeilijkheden;
• vermoeidheid;
• pijn;
• progressieve afwijkingen als er niets aan wordt gedaan.

Het kan ook de dagelijkse handelingen bemoeilijken.

In bepaalde situaties, wanneer de spasticiteit ernstig is, kan neurochirurgische behandeling worden overwogen.

Het doel is om:

• de spierspanning te verminderen;
• het comfort te verbeteren;
• bewegingen te vergemakkelijken;
• revalidatie te ondersteunen.

Deze behandelingen worden voorgesteld na een multidisciplinaire evaluatie.

Elk kind is uniek.

De zorg houdt rekening met:

• zijn of haar situatie;
• zijn of haar vermogens;
• zijn of haar behoeften.

Dit gebeurt in samenwerking met verschillende disciplines om de meest geschikte benadering te bieden.